Chronische blessure beëindigt sportcarrière

Sanne Groen heeft alles om een turntopper te worden: rijk gezegend met talent, een enorme passie voor de sport en een ijzeren discipline. Zeven jaar lang leverde ze zich met ziel en zaligheid over aan Spartaanse trainingspraktijken. Begin deze week zette ze er een punt achter. Beseffend dat ze kansloos was in haar jarenlange gevecht tegen een chronische heupblessure.

Door Jaap van Brummelen

Emmen| Maandagmorgen tien uur. Sanne Groen (13) uit Emmen is koud begonnen aan een nieuwe turnweek van dertig uur trainen in Turncentrum Heerenveen of het onwillige heupgewricht speelt weer op. Mentaal murw geslagen belt ze naar huis. ‘Mam, ik ben al weer klaar’, zegt ze tegen moeder Hennie. Nog dezelfde dag trekt ze na overleg met haar moeder en vader Willy – als voetballer ooit deel uit makend van de beloftes van FC Groningen – haar conclusie. Sanne is er helemaal klaar mee. “Weer die pijn. Het lukt gewoon niet meer. Zo doormodderen vind ik niet leuk meer”, zegt ze aan de tuintafel thuis in Emmen.

Moeder Hennie Groen zit met gemengde gevoelens. “Aan de ene kant ben ik blij dat ik haar weer thuis heb. Zeven jaar lang hebben we alle energie in haar gestoken. Wij hadden geen gezin meer. Alles stond in het teken van turnen. De eerste vier jaar reisden we vijf keer in de week met Sanne heen en weer naar Heerenveen. Dan haalden we haar om twee uur van de basisschool en was ze om negen uur weer thuis. Slapen, eten, school en turnen. Anders was er niets. De laatste drie jaar leefde ze in Heerenveen in gastgezinnen. Zevenhonderd euro in de maand kostte alles ons. Maar dat hadden we er graag voor over gehad als Sanne de kans had gekregen haar droom te verwezenlijken.”

De ellende begon anderhalf jaar geleden op het schoolplein van Sannes basisschool in Heerenveen. “We waren aan het touwtjesspringen toen een vervelend joch dat lollig dacht te zijn het touw strak trok. Ik viel op mijn stuitje. Vanaf dat moment zijn de problemen met mijn heup begonnen.” Het vermoeden bestaat dat het turntalent vanwege de pijn een verkeerde houding heeft aangenomen. Hoe dan ook, het liep zo uit de hand dat Groen zich uiteindelijk op krukken voortbewoog en zelfs geen trap meer op kon.

Hennie Groen: “In Amsterdam en Nieuwegein zijn mri-scans en ct-onderzoeken gedaan en echo’s gemaakt. Daaruit bleek dat Sanne een snapping hip heeft. Een pees die achter de heup klapt, geeft pijn. We hebben uiteindelijk ons gezonde verstand laten zegevieren. Ik heb Sanne net aangemeld voor het Carmel College in
Emmen, waar ze in het tweede jaar van de theoretische leerweg kan instappen.”

Komend seizoen gaat ze afbouwen bij de club waar het allemaal begon, Turnpoint Drenthe in Emmer-Compascuum. “Ik ga er twaalf tot vijftien uur per week aftrainen, als het niet meer is", kijkt Sanne Groen even in de nabije toekomst. "Op een lager niveau hoop ik nog wat medailles te kunnen verzamelen. Mocht het echt
niet meer gaan dan kies ik voor een andere sport. Dansen of atletiek lijkt me leuk.”

Volgende >